(Basado en un texto que circulaba por las news de usenet cuyo autor no he podido localizar para darle créditos)
En el colegio.
10 PRINT "HELLO WORLD"
20 END
Primer año de instituto:
program Hello(input, output);
begin
writeln ('Hello world');
end.
Ultimo año de instituto:
(defun hello ()
(print (list 'HELLO 'WORLD)))
En 1990:
#include <stdio.h>
main (argc,argv)
int argc;
char **argv; {
printf ("Hello World!\n");
}
En 1997:
#include <stream.h>
const int MAXLEN = 80;
class outstring;
class outstring {
private:
int size;
char str[MAXLEN];
public:
outstring() { size=0; }
~outstring() {size=0;}
void print();
void assign(char *chrs);
};
void outstring::print() {
int i;
for (i=0 ; i< size ; i++)
cout << str[i];
cout << "\n";
}
void outstring::assign(char *chrs) {
int i;
for (i=0; chrs[i] != '\0';i++)
str[i] = chrs[i];
size=i;
}
main (int argc, char **argv) {
outstring string;
string.assign("Hello World!");
string.print();
}
Hoy en día:
“Fulano, necesito un programa que escriba en pantalla ‘Hello World!’”










